Niskie temperatury panujące na obszarach Arktyki powodują powstanie wiecznej zmarzliny, czyli grubej warstwy stale zamarzniętego gruntu. W arktycznych regionach Ameryki Północnej warstwa ta ma średnio około 300 metrów grubości, na Syberii zaś przekracza miejscami 600 metrów. Latem rozmarza tam jedynie kilku-dziesięciocentymetrowa warstwa gruntu. Charakterystyczna dla obszarów arktycznych bezdrzewna tundra przekształca się wówczas w teren podmokły, pełen bagien, stawów i płytkich jezior. Woda nie może wsiąkać w głębsze zamarznięte warstwy gleby.

Budowanie na wiecznej zmarzlinie jest niezwykle trudne. Jeśli, na przy-kład, w czasie budowy drogi usunie się pokrywę roślinną stanowiącą izolację, grunt zaczyna rozmarzać. Podobnie działa ciepło pochodzące z niewłaściwie zbudowanych domów. Rozmarzający grunt odkształca się i osiada, a zbudowane na nim obiekty pochylają się lub pękają. Żeby zapobiec powstawaniu szkód, domy buduje się na głęboko wbitych w podłoże palach lub izolacyjnym podkładzie ze żwiru, a drogi wytyczane są w podłożu skalnym.